درگذشت همایون خرم، ضایعه دیگری است برای جامعه موسیقی ایران که تازه خود را آماده ساخته تا از زیر بار فشار سی و چهار ساله بیرون آید.

خرم از اندک شمار هنرمندانی بود که زیر آوار ممنوعیت ها کمر خم نکرد و از پای در نیامد. در هر مورد با هوشمندی تمام راهی برای بقای موسیقی خود پیدا می کرد. زنان نخوانند؟ باشد، ترانه ها را می دهیم مردان بخوانند تا صدای خوانندگان اصلی بین زنان را در اذهان زنده نگاه دارند! شعر و آواز نباشد؟ نباشد، ویولن که هست. می شود تکنوازی کرد. کوتاه کنیم، خرم هیچ گاه به هیچ دلیلی ویولن و موسیقی را به کناری ننهاد. خودش می گفت عاشق که نمی تواند از معشوق دست بردارد!

با راه اندازی برنامه گلها که به مدت بیست سال، دوران اوج موسیقی ایرانی را رقم زد، همایون خرم رهبری یکی از ارکسترهای این برنامه را عهده دار شد، نخستین ترانه ای که برای این برنامه ساخت، رسوای زمانه بود با شعر بهادر یگانه و صدای الهه و از جمله مشهورترین ساخته های همایون خرم در گلها، ترانه سرگشته (تو ای پری کجایی) بود با شعر هوشنگ ابتهاج و صدای حسین قوامی.