در سال های میانی دهۀ چهل، نمایشنامه نویسان یا با استفاده از شیوه های تئاتر سنتی ایران، نمایشنامه هایی متاثر از درونمایه های آثار ایبسن ارائه کردند یا به نمایشنامه هایی پرداختند که از نظر ساختاری و شخصیت پردازی به همان شیوۀ روان نویسیِ نمایشنامه های ایبسن بود.

اکبر رادی با الهام از روش پیشبرد عناصر درام در آثار ایبسن، و استفاده از پروسۀ کنش دراماتیک، از تاثیر پذیرفته ترین نمایشنامه نویسان از ایبسن به شمار می رود.

پس از او "بهرام بیضایی " با استفاده از بُن مایه های اسطوره ای و افسانه ای ایران در نمایشنامه های " اژی دهاک"، "آرش"، "سلطان مار"، "هشتمین سفر سندباد"، "دیوان بلخ" و "مرگ یزدگرد" همچون ایبسن در "پرگینت"، عرصۀ درام را به قلمروهای حماسه و اسطوره کشید.